گلگونه

بعضی وقت ها:

از بس خستم که خوابم نمی بره.

از بس می خوابیدم که حال ندارم بیدار بشم.

از بس گرسنم میشه که نای غذا خوردن واسم نمی مونه.

اونقدر می خورم که تا دو روز هیچی نمی تونم بخورم.

اونقدر می خندم که اشکم در میاد.

اونقدر گریه می کنم که خندم می گیره.

اونقدر راه میرم که پاهام دیگه دنبالم نمیان.

از نشستن زیاد ،جام و میدم به یه نفر دیگه و می گم:می خوام یکم بایستم،شما بشینید.

از ندیدن زیاد حالت چهره اش یادم میره و مجبورم کلی به مغزم فشار بیارم تا دوباره تو ذهنم ببینمش.

گاهی چون زیاد باهاش هستم ازش می خوام که تا چند وقت هم دیگرو نبینیم.

اونقدرتنها می شم که حتی وجود خودمم حس نمی کنم.

پیش اومده که واسه دیدن دوستام کلی وقت کم آوردم.

بعضی وقتها شده که دو روز تلفنم زنگ نخورده.

بعضی وقتها هم هر کی زنگ می زنه گله داره که چرا همش پشت خطم.

اونقدر به خدا نزدیک می شم که هوس مرگ می کنم.

بعضی وقتها هم از ترس مرگ به روی خودم نمیارم که خدا یی هم هست.

بعضی وقتها از پول زیادی به گدای سر چهارراه 5000تومنی میدم.

بعضی وقتها گیر 500تومن می شم و می مونم چه بکنم.

 

در کل:

گاه چون ابر بهاران سرکش

گاه چون برف زمستان آرام

چه بگویم       چه سرایم          چه  نویسم که مگر کم شود از اندوه جانم...

چه بگویم به تو از عشق               چه سرایم ز تو بر دل

                                              چه نویسم که مگر رحم کند بر من مسکین

                                                                دل تو فارغ از اندیشۀ فردای شب من

 

چه شده باز که گویم                  به تو

                                             اندک نظری هیچ ندارم

چه شده

            خاطر تو گشته پریشان             همه شب با دیدۀ گریان

                                      می شوم سوی خدا             بهر دل تو دست به دامن

چه شده

                 من نبرم نام تو را بر لب رسوا                پس چه بگویم به دل عاشق تنها

تویی آن مونس تنهایی ذهنم        تویی آن یوسف مصری      شده ام باز زلیخا

حرف اول نام تو با عشق من همدل شده

                                    دومت لام لب لعل است   و

                                                                       سوم یلدا شده

                                                           گر چه شعرم اندک است با اسم تو زیبا شده

می سرایم        می نویسم        لیک نگویم

                                                   که مرا آتشی از مهر تو در دل برپا شده

تو چه می پنداری

                     در دلت اندکی یاد مرا می داری

                                                            نه دریغا هرگز...

تو نیندیشیدی                که به دل تو بستم              هیچ نمی اندیشی

                                                                                      که به پایت شکستم

                                                                                                  شعر : مهتا

پسر فقیری که از راه فروش خرت و پرت در محلات خرج تحصیل خود را بدست میآورد یک روز به شدت دچار تنگدستی شد.
او فقط یک سکه نا قابل در جیب داشت.در حالی که گرسنگی سخت به او فشار میاورد تصمیم
گرفت از خانه بعدی تقاضای غذا کند..با این حال وقتی دختر جوانی در را برویش گشود دستپاچه شد و به جای غذا یک لیوان آب خواست.
دختر جوان احساس کرد که او بسیار گرسنه است.برایش یک لیوان شیر بسیار بزرگ آورد.
پسرک شیر را سر کشیده و آهسته گفت:چقدر باید به شما بپردازم؟
دختر جوان گفت:هیچ. مادرمان به ما یاد داده در قبال کار نیکی که برای دیگران انجام می دهیم چیزی دریافت نکنیم.
پسرک در مقابل گفت:از صمیم قلب از شما تشکر می کنم.پسرک که هاروارد کلی نام داشت پس از ترک خانه نه تنها از نظر جسمی خود را قویتر حس می کرد بلکه ایمانش به خداوند و انسانهای نیکو کار نیز بیشتر شد.
تا پیش از این او آماده شده بود دست از تحصیل بکشد.
سالها بعد..........
زن جوانی به بیماری مهلکی گرفتار شد. پزشکان از درمان وی عاجز شدند.او به شهر بزرگتری منتقل شد. دکترهاروارد کلی برای مشاوره در مورد وضعیت این زن فراخوانده شد.
وقتی او نام شهری که زن جوان از آنجا آمده بود شنید برق عجیبی در چشمانش نمایان شداو بلافاصله بیمار را شناخت.
مصمم به اتاقش بازگشت.و با خود عهد کرد هر چه در توان دارد برای نجات زندگی وی به کار گیرد.
مبارزه آنها بعد از کشمکش طولانی با بیماری به پیروزی رسید.
روز ترخیص بیمار فرا سید.زن با ترس و لرز صورتحساب را گشود . او اطمینان داشت تا پایان عمر باید برای پرداخت صورتحساب کار کند.
نگاهی به صورتحساب انداخت.
جمله ای به چشمش خورد.
همه مخارج با یک لیوان شیر پرداخته شده است.
امضا دکتر هاروارد کلی
زن مات و مبهوت مانده بود. به یاد آنروز افتاد .پسرکی برای یک لیوان آب در خانه را به صدا در آورده بود و او در عوض برایش یک لیوان شیر آورد.
اشک از چشمان زن سرازیر شد. فقط توانست بگویدخدایا شکر.....خدایا شکر که عشق تو در قلبها و دستهای انسانها جریان دارد .
تو نیکی می کن و در دجله انداز ، که ایزد در بیابانات دهد باز

 

به آسمان فکر کن، به گستره پهناور آن، به آزادی فکر کن، به بیکرانی آن. ذهن خود را با چیزهای کوچک و پیش پا افتاده مشغول نکن.

عشق آماده است تا همه چیزهای بد را قربانی کند. عشق فقط به وسعت و عظمت می اندیشد.

عشق، همچون عقابی سوار بر جریان باد است که به جستجوهای ناشناخته می رود.

... اما اگر کسی نباشد که عشق را بشناسد و از طعم آن بهره بگیرد، آن وقت بر سر عشق چه می آید؟

انسان، زمانی به تکامل می رسد که «عشق» محتاج او نباشد، بلکه وجود او لبریز از «عشق» باشد و آن را با دیگران نیز تقسیم کند.

«احتیاج» ربطی به «عشق» ندارد. «عشق» وفور نعمت است، فراوانی است...

عشق، یعنی ترانه قلب تو که در درونت زمزمه می شود، بدون اینکه شنونده ای داشته باشد.

عشق، چیزی نیست مگر شکوفا شدن دل آدمی و شکوفه های دل انسان همگی سفیدهستند. رنگ سفید، عروس همه رنگ هاست و زیبایی آن در همین راز نهفته است.

هنگامی که انسان عاشق است، زبان او قاصر است. در این صورت، تنها این سکوت است که ایجاد ارتباط می کند.

تنها زمانی که انسان بتواتد تمامی ابعاد مختلف عشق را تجربه کند، آن وقت آماده خواهد بود که خداوند را در درون خویش ملاقات کند. در واقع این آتش عشق است که انسان را برای این ملاقات، مشتاق و شیدا می سازد.

عشق والاترین تجربه ممکن در دنیای هستی است. حتی اگر دردآور باشد، چه رسد به زمانی که شادی بخش و شور آفرین است.

اتل متل جدایی...عروسکم کجایی

گاو حسن پریشون...یه دل داره پر از خون

عشقم که رفت هندسون،خونه ام شده قبرستون...یه عشق دیگه بردار،یه دنیا غصه بردار

اسمشو بزار بچگی...تا آخر زندگی

هاچینو و واچین تموم شد...عمر منم حروم شد...؟

 

دوست خوبم

اميدوارم هميشه خوبيهاي من رو به ياد داشته باشي و بديهام رو ببخشي و از ياد ببري ...

صميمانه برات آرزوي موفقيت و شادكامي دارمJ

 

سلام به همگی

واقعاْ شرمنده که اِنقدر دیر آپ کردم  خیلی ببخشید

آخه نمی تونستم...

می دونین چرا؟!

خب یه جای خووووب بودم.....!!!!

چقدررررر خوش گذشت به من

یه ماه رفتم اونجا! کلاْ که خیلی خوش گذشت! خیلی هاااااا!!!!!!!!!

حالا اگه گفتید کجا بودمم...!؟!؟!

اِاِاِاِاِاِاِ خب حدس بزنین دیگههه!!!

باشه یه راهنمایی می کنم

 

بازم نفهمیدین؟!؟!

 

حالا چییی؟!؟!

آره درسته

ایراااااااااااااااان

خب عکسارو فهمیدین که کجاست؟!

اولیه میدان ونک همون جایی که مینی بوس ها وای میستن!  + مردم عزیز ایران

دومیه هم که دیگه معلومه دیگه! برج میلاد معروف!!!

چققققققدر سفر خوبی بود!  واقعاْ عالی

قابل وصف نیست خلاصه...

خب الان برگشتم دوباره

می بینمتون...

تا دیدار

 

دوستم پل، برای کریسمس از برادرش یک ماشین هدیه گرفت. صبح روز عید، از دفتر کارش بیرون آمد و دید که یک پسربچه ولگرد، دور ماشین جدید و براق او میگردد. پسرک با حسرت پرسید :

- آقا! ماشین مال شماست؟

پل سرش را تکان داد و گفت :

- برادرم، برای کریسمس آن را به من داده است.

- یعنی این را به شما داده و از شما پول هم نگرفته؟ پسر کاش...

البته پل میدانست که پسر چه آرزویی داشت، او دلش میخواست برادری مثل برادر پل داشته باشد، ولی پسرک با حرفی که زد او را حسابی متحیر کرد. پسرک آرام گفت :

- ای کاش! میتوانستم این طور برادری باشم.

پل با حیرت به پسرک نگاه کرد و بعد کاملا بی اختیار گفت :

- دوست داری با این ماشین یک دوری بزنی؟

- اوه البته که دوست دارم.

بعد از کمی ماشین سواری، پسرک با چشمهای براقش نگاهی به پل کرد و گفت :

- آقا! میشود مرا تا جلوی خانه مان ببرید؟

پل لبخند زد. میدانست که پسرک چقدر دلش میخواهد همسایه هایش ببینند که او سوار چه ماشینی شده است، ولی باز هم اشتباه کرده بود، چون پسرک گفت :

- میشود جلوی آن پله نگهدارید؟

پل ماشین را جلوی پله ها برد. پسر پیاده شد و یک دقیقه بعد با برادر فلجش برگشت. او را روی پله پایینی گذاشت و به ماشین اشاره کرد و گفت :

- بادی! میبینیش؟ درست همانی که به تو گفتم. برادرش کریسمس آن را به او هدیه داده است و یک سنت هم از او نگرفته! یک روزی خیال دارم من هم برای کریسمس، همچین هدیه ای به تو بدهم تا بتوانی بروی و از ویترین مغازه ها هدایای کریسمس را تماشا کنی، چون من هر چقدر هم تعریف کنم فایده ای ندارد و خودت باید ببینی.

پل از ماشین پیاده شد و بچه را از روی پله بلند کرد و توی ماشینش گذاشت. چشمهای برادر بزرگتر از خوشحالی برق میزد. سه نفری یک روز تعطیل پرخاطره را در کنار هم گذراندند.

آن سال عید، پل تازه معنی این حرف مسیح را فهمید که فرمود :

«هیچ نعمتی بالاتر از بخشش وجود ندارد...»

دكتر شريعتي انسان ها را به چهار گروه زير دسته بندي كرده است:

دسته اول ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند.

عمده آدم‌ها حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

 

دسته دوم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند.

مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

 

دسته سوم ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند.

آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

 

دسته چهارم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هستند.

شگفت‌انگیزترین آدم‌ها در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند.

ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

 

حالا شما از کدام دسته هستید! سعی کنید بی تعارف باشید

روزي جهت انجام آزمايش 10 ميمون را درون يک قفس بزرگ مي اندازند که امکان بالا رفتن از ديواره براي هيچ يک از آنها مهيا نبود و در سقف موزهايي قرار داشت و تنها راه ارتباطي به سقف يک نردبان بود . ميمون ها در بدو ورود ابتدا هيجان زده به اطراف مي رفتند ولي بعد از مدتي که آرام شدند متوجه موزها شدند و همه به سمت نردبان يورش بردند و از آن بالا رفتند غافل از اينکه روي پله پنجم اين نردبان سيستم به خصوصي کار گذاشته شده بود که با فشار روي آن از سقف آب سرد پائين مي ريخت . بدين ترتيب به محض اينکه پاي اولين ميمون به پله پنجم رسيد آب بسيار سرد بر روي ميمونها ريخت و ميمونها وحشت زده به اين طرف و آن طرف مي دويدند زيرا نمي دانستند چه شده است . پس از مدتي که دوباره آرام شدند به سمت نردبان يورش بردند و دوباره همان داستان آب سرد و وحشت ميمونها.

 
براي دفعه بعد 2 تا از ميمونها ديگر بالا نرفتند بدون اينکه بدانند چرا آب سرد پائين مي ريزد . برداشت آنها فقط اين بود که نبايد نزديک نردبان شوند . در اين دفعه فقط 8 ميمون بالا
 مي روند ولي باز هم همين داستان پيش مي آيد . براي بار بعد فقط 2 ميمون تصميم به بالا رفتن مي گيرند ولي اين بار با مخالفت 8 ميمون ديگر مواجه مي شوند و آنها اجازه بالا رفتن به آنها نمي دهند زيرا آنها به خاطر اينکه سرد نشوند از خير موزها گذشته بودند و گرسنگي پيشه کرده بودند به هر حال به آنجا مي رسد که ميمونهاي گرسنه در پايين قفس و موزها در بالاي سقف بودند ولي هيچ ميموني به خود اجازه بالا رفتن نمي داد.

 
بعد از گذشت مدت زماني يک ميمون را خارج مي کنند و يک ميمون جديد را وارد قفس مي کنند اين ميمون جديد نيز در بدو ورود هيجان زده به اطراف مي رفت و جيغ مي زد ولي بعد از گذشت مدت زماني آرام شد در اين زمان بود که موزها را ديد و به سمت نردبان رفت که ناگهان 9 ميمون ديگر به سمت او يورش بردند و ميمون بيچاره بدون اينکه بداند چرا فقط مورد حمله قرار گرفته بود تا اينکه از بالا رفتن و خوردن موز منصرف شد . بعد از چندي يکي از ميمونها را بيرون آوردند و ميمون ديگري را وارد قفس کردند و اين بار زماني که اين ميمون به سمت نردبان مي رفت به جاي آنکه 8 ميموني که تجربه آب سرد را داشتند به سمت او حمله کنند با کمال تعجب ملاحظه شد که 9 ميمون به سمت او يورش بردند يعني ميمون نهم هم که تجربه آب سرد را نداشت به او حمله کرد بدون اينکه بداند چرا فقط حمله کرد ؟!
اين آزمايش بارها تکرار شد وهمچنان به ميمون تازه وارد اجازه بالا رفتن از نردبان داده نشد و در نهايت ميمونها در پائين و موزها در بالا ولي همچنان همه ميمونها در عين گرسنگي به خود اجازه بالا رفتن از نردبان را نميداند ولي نکته در اينجاست :

از آزمايش پنجم به بعد پروسه حساس به فشار پله پنجم نردبان حذف شده بود .
 
آري فقط نياز به يک حرکت از طرف آنها بود تا بتوانند به آنچه آرزوييشان بود برسند اما دريغ از شجاعت حرکت در خلاف مسيري که قبلا طي شده بود .